Lentezeilen JMA 2007.

Door: Maarten van der Velde en Sigrid Vorrink

De route

De vrijdag.

11 t/m 13 mei was het lentezeilweekend van  JMA. Vrijdagavond verzamelden 16 zeilliefhebbers zich bij de Watervriend in Uiterwillingerga bij Sneek in Friesland. Milieuvriendelijk als we zijn was het gros van de mensen met de auto gekomen. Let wel: er was gecarpoold. Als veel autos dezelfde kant uit willen ontstaat er een bepaald fenomeen dat wij ook wel kennen onder de naam file. Conclusie: het gros was te laat. Aangezien we toch niet meteen gingen varen was dit helemaal niet erg, maar het laat weer eens zien hoe handig het openbaar vervoer is.

De luttele openbaarvervoerders werden tijdens het reizen trouwens nog even in verwarring gebracht. Als luttele zat ik in de trein en zag schuin tegenover me typische zeilkandidaten zitten; bergschoenen, backpack waar een matje aan gesjord was gecombineerd met een oude slobbertrui. Maar ja, je gaat niet door de trein schreeuwen: Hee! Ga jij ook zeilen?!, want dat is natuurlijk niet hip. Dus kijk je elkaar af en toe argwanend aan.

Toen we de trein uitstapten werd het me toch wat te veel en vroeg ik of ze ook gingen zeilen. Ja, wij ook, wat leuk, hoe heet je, wat doe je? enz. enz. Bij de bus aangekomen moesten ze echter een andere bus hebben en bleek dat er tegelijkertijd ook een studentenvereniging in Friesland ging zeilen. Wouter en Lineke doorliepen hetzelfde ritueel alleen bleek dat wel te kloppen.

Toen iedereen gearriveerd was bij onze grote watervriend knorden onze maagjes en was de pastamaaltijd van Siegert meer dan welkom. Omdat je van je mama niet naast een vreemde mag slapen speelden we hierna een voorstelspel. Als je inhaakte op iemands verhaal moest je daarna zelf iets over jezelf vertellen. Na nog wat geklets en avondbeachball was het tijd voor oogjes dicht en snaveltjes toe, zoals meneer de Uil al zei. Morgen zouden we immers vroeg opstaan om optimaal te kunnen genieten van de hele wind-regen-water-zon-zeil-experience.

De zaterdag.

De toon voor de dag wordt snel na het ontwaken al gezet: we ontbijten in de stromende, plenzende, zeikende, stortende regen. Warme regen, dat wel. Makkelijk om koffie te zetten: zet de koffiekan met gevuld filter gewoon buiten en het druppelt vanzelf lekker door!
Tijdens het ontbijt spreken we samen af wie in welke boot gaat varen. De schippers (ervaren zeilers die per boot de leiding hebben) gaan in overleg en komen met een ambitieus vaarplan,

goed voorzien van lange afstanden en een uitdagende hoeveelheid bruggetjes. Moet haalbaar zijn, er staat immers genoeg wind.

Te veel wind.

Tja, wat doe je dan? Je bent milieu, je bent actief, je bent niet voor een gat te vangen (ook niet op een valk), maar de verhuurder weigert de motoren van de boot te halen. Bovendien zit aan elke motor een benzinetankje, is het parcours ronduit ambitieus en waait het wel heel erg hard. En we hebben toch liever een deukje in ons imago dan in onze boten en we verstoken met 4 boten zo'n 15 liter benzine.

Het parcours blijkt nog meer uitdagingen te bevatten. Al in de eerste vaart blijken we middenin een wedstrijd te zitten. Tot aankomst in de Zwarte Brekken worden we bestookt door talloze boten die ons pal voor de wind tegemoet zeilen. Daar moeten we tussen door zien te laveren: hard werken, zeker met twee riffen in je zeil; de boot reageert heel anders dan je gewend bent. En het voelt belachelijk: met zoveel wind nauwelijks schuin of vooruit gaan.

Op een wildsteiger in de Zwarte Brekken kunnen we uitblazen en bijvoeren. Daarna nemen we de schoot weer op en zetten koers naar de Jutrijpervaart: een echte nauwe kronkelsloot (mijn favoriet). De ambitieuze plannen worden bijgesteld en we besluiten IJlst links (nu ja, stuurboord) te laten liggen en halve wind voor een paar boten met alleen een fok richting Woudsend te zeilen. Dat was al een stuk beter te doen. Na nog een stel vaarten komen we daar rond 6 uur s avonds aan.

We besluiten Woudsend te veroveren, we leggen aan aan een van de bekendste kades in Nederland en planten trots de EKO-vlag op het plaatselijke leugenbankje. Na twee uur sociaal worteltjes snijden en champignons knuffelen is er een verassend smakelijke maaltijd met veel tofu. Een opvarende van de buurboot, een schattig stalen platbodempje, komt informeren hoe we aan de EKO-vlag komen. Hij blijkt zelf biologisch-dynamisch boer te zijn! Met de liedjes die we zingen onder begeleiding van Esther op de gitaar, zittend op de kade, moeten de Woudsenders hebben gedacht dat Youth for Christ was neergestreken... Na het eten volgt er een ellenlange wandeling door de enorme Woudsender binnenstad (Woudsend Harbour, Woudsend WTC, Woudsend Aeroport, het standaard rondje) en wat spelletjes in of buiten de kroeg. Bedtijd.

De zondag.

Na een onstuimige zaterdag was het weer zondag helemaal omgekeerd. We werden wakker met een heerlijk zonnetje op ons bolletje. Na een heerlijk ontbijtje op de kade (dit keer mét momentje stilte) gingen we weer op pad, ehhh& sloot. Naar de Watervriend. Om weg te komen moest behoorlijk gepeddeld en geboomd (op zn Venetiaans met zon stok in het water) worden. Het O solo mio galmde vrolijk over het water.

Het was zelfs zo warm dat de regenbroeken en hippe neonoranje zwemvesten uit moesten. Ik zat in de boot met Aad, Elise en Lineke. Als een geolied team zwiepten wij die mast omlaag en omhoog. Geen brug was voor ons te laag, geen water te (on)diep, geen luwte te zwak. Toch spaarde de lieve mevrouw van de brug onze krachten en opende de brug speciaal voor ons.

Na de brug gingen de blauwe balletjes overboord en was het tijd om te lunchen. Die blauwe balletjes hadden ook een naam, zoals werkelijk álles een naam heeft bij het zeilen, maar ik weet het niet meer. Als zeilers ben je eigenlijk een soort posse met je eigen slang. In de wind, afloeven, ree, fok, hoge wal, lage wal enz. enz. Ik moest er even aan wennen. De lunch was weer heerlijk met een grappig contrast tussen fair trade hagelslag en euroshopper koekjes.

Vandaag was er minder hectiek door zware wind dus ook tijd voor uitleg. Leuk om inzicht te krijgen in hoe het zeilen nu eigenlijk werkt. En het voelde erg stoer toen ik een stukje zelf mocht zeilen. Op een meer kon ik even oefenen met kruisen, weer zon term. Met de boot zigzaggend tegen de wind in. Om het zeilweekend mooi af te sluiten maakte Aad nog wat pirouettes waarna we de haven weer binnenvoeren.

We schobberden de boten en verdeelden het laatste eten, vooral het suikerbrood was erg lekker. Als afsluitend ritueel speelden we het knoopspel, waarbij je blindelings iemands handen vastpakt en dan als groep weer uit de knoop moet zien te komen. Maar zelfs na drie pogingen lukte het niet om uit de knoop te komen. Een beetje vals spelen doet hierbij echter wonderen.

Hierna ging iedereen, nog een beetje heen en weer zwalkend, weer op huis aan.

Ook een keer meezeilen? Het zomerzeilen is van  21 t/m 27 juli. Ga naar www.jma.org/zeilen

voor meer info en aanmelding. Spetterende actiefotos van dit weekend zijn hier ook te zien.