Zeemeermin smelt weg op Utrechtse brug
Amsterdam, 9 december 2009 - Een twee meter hoge zeemeermin van ijs trok vandaag de aandacht van het publiek in de Utrechtse binnenstad. Midden in de binnenstad werd zij uitgehouwen uit een blok ijs, waar zij in de loop van de dag weer wegsmolt onder ogen van het winkelend publiek.
Foto Michiel Wijnbergh
Met de actie vroegen JMA en Milieudefensie aandacht voor het klimaatprobleem en riepen zij alle Utrechters op, om aankomende zaterdag ook naar het nationale klimaatevenement 'Beat The Heat Now' in de Utrechtse Jaarbeurs te komen.
Burgemeester Aleid Wolfsen, die ook een rol speelt op dit evenement, kwam vandaag even een kijkje nemen. Hij kreeg een mini-meermin overhandigd. De zeemeermin is het symbool van de Deense stad Kopenhagen, waar deze week de onderhandelingen voor een nieuw klimaatverdag zijn begonnen.
Zoë van Mansveld, woordvoerder van JMA: “Met onze actie in Utrecht willen we het Utrechtse publiek oproepen om massaal naar Beat The Heat Now te komen. Omdat het leuk is, maar ook omdat zoveel mogelijk mensen daar moeten laten zien dat ze zich zorgen maken over het klimaat. Want er is grote publieke druk nodig om te zorgen dat de knop omgaat. De regeringsleiders die in Kopenhagen onderhandelen over een nieuw klimaatverdrag hebben hebben namelijk wél de toekomst van de jongeren van nu in hun handen!”
Willem Verhaak, woordvoerder Klimaat van Milieudefensie: “De smeltende zeemeermin staat symbool voor het gebrek aan voortgang bij de internationale klimaatonderhandelingen. Volgens de nieuwste wetenschappelijke inzichten zal de aarde deze eeuw met bijna vier graden opwarmen, als de industrielanden op de klimaattop in Kopenhagen vasthouden aan de huidige reductiepercentages.”
Gisteravond is bovendien de onderhandelingstekst van de Denen op de top uitgelekt. Samen met een select aantal 'rijke' landen proberen zij een akkoord voor te bereiden zonder de Zuidelijke landen daarbij te betrekken. Het klimaatverdrag van Kyoto uit 1997 wordt nergens genoemd. Verhaak: ”Zo wordt het enige verdrag dat rijke landen wettelijk verplicht tot reductie van hun uitstoot, ten grave gedragen. Ontwikkelingslanden zullen dit nooit accepteren, alleen een juridisch bindend verdrag geeft het vertrouwen dat rijke landen hun beloftes nakomen.
Nog zorgwekkender is, dat in het Deense plan ieder land zélf mag voorstellen hoeveel het minder wil gaan uitstoten. Al die voorstellen opgeteld vormen dan het resultaat van de top. Dat is de omgekeerde wereld: je moet eerst bepalen hoeveel er wereldwijd gereduceerd moet worden en dat dan eerlijk verdelen tussen de landen. De veroorzakers van het klimaatprobleem, de rijke landen, moeten daarbij het leeuwendeel op zich nemen.”
