Duurzaamheid

Toen ik gisteren 4 uur lang in de rij stond voor het Bella centrum om naar binnen te komen, had ik niet het gevoel dat de VN ook maar enige interesse had in wat de vele mensen die daar buiten stonden te zeggen hadden. In tegenstelling, ik kreeg sterk het gevoel dat de UN op een passieve manier probeerde idereen te ontmoedigen om naar binnen te gaan, door ons zonder goede verklaring uren in de kou te laten wachten. 

Gelukkig is er in het Klimaforum, de 'People's Climate Summit' ook elke dag een hoop te beleven. Na dat ik had besloten niet langer te wachten in de kou voor het Bella centrum, ging ik naar een lezing van Bill McGibben, een milieukundige die de internationale beweging 350.org heeft opgezet. Daarnaast was er een toespraak van President Mohammed Nasheed van de Maladiven die aangaf dat zijn land zich als doel heeft gesteld om in 2020 'carbon neutral' te zijn. Deze twee mannen zijn een inspiratie, leiders die laten zien hoe het anders kan en moet, en die elke keer weer benadrukken hoe essentieel het is dat iedereen actie onderneemt, hoe groot of klein je als land of als persoon ook bent. 

Vandaag was ik bij een workshop over non-violent communication, waar benadrukt werd hoe belangrijk het is om op een duidelijke manier te communiceren, waarbij je probeert te begrijpen wat de behoeftes van de ander zijn en tegelijkertijd open bent over wat je zelf nodig hebt. 

In de rij voor het Bella centrum had ik niet het gevoel dat ik, of de vele anderen die met mij in de rij stonden, ook maar enige invloed konden uitoefenen op de VN of de staatshoofden die over onze toekomst beslissen. Maar toen Bill McKibben en President Nasheed hun verhaal deden, en toen ik in de workshop over non-violent communication samen met anderen probeerde te definiëren wat het precies is dat we willen en nodig hebben en hoe we dit op een effectieve en respectvolle manier duidelijk kunnen maken aan anderen, realiseerde ik me weer opnieuw hoe belangrijk het is voor iedereen dat je doet wat je kan. In je eigen huis, familie, school of land. Er zijn zoveel mensen over de hele wereld die een positieve verandering teweeg aan het brengen zijn en kleine initiatieven kunnen een heel groot verschil maken!

Onze trein naar Kopenhagen reed om 19:30 weg uit Utrecht en stond 1,5uur bij de Duitse grens stil. Zo begint het avontuur waar klimaat activisten al een heel jaar naar uit hebben gekeken. Het momentum van de internationale klimaat politiek ligt in Kopenhagen, dat weet nu zo ongeveer de hele wereld. Nog steeds! zelfs nadat landen als Amerika, China en zelfs Nederland de uitkomsten van de Conferentie de afgelopen weken zwaar hebben afgezwakt.

Na een lange, niet zo´n confortabele reis in de nachttrein komen we rond een uurtje of 11 aan in Kopenhagen. De Nederlandse groep waarmee we begonnen is uitgegroeid naar een stuk of 10 mensen vanuit heel Europa. Luka van Young Friends of the Earth Kroatiè heeft 28 uur in de trein gezeten.

In Kopenhagen aangekomen is het eerste wat me opvalt de reclames: alles staat in het teken van klimaat, milieu en duurzaamheid. Neem Coca Cola bijvoorbeeld, een bedrijf dat niet als heel duurzaam te boek staat, doet er alles aan om duurzaam voor de dag te komen en sponsoren een expositie op een groot plein vlak bij het centraal station. Hopenhagen noemen ze de campagne `Coca Cola the Bottle of Hope." Ik noem het eerder "Coca Cola the Bottle of Greenwash"   

Onze eerste dag in Kopenhagen verloopt redelijk rustig We hebben onze badges voor de conferentie opgehaald, ingechecked in ons hostel, een anzichtkaartje aan minister Cramer geschreven en een eerste vergadering gehad.

Al Blog schrijvend neem ik een slokje van onze `Bottle of Hope`(witte wijn uit Croatie) denk ik na over de komende 2 weken en de hectiek die ons te wachten staat, gelukkig hebben we wat stilte voor de storm en kan ik heerlijk slapen in een bed die niet schommelt.