Sarai Alons

De COP15 is over en wij zijn weer thuis. Gisteren reed de Kopenhagen-express met een groot deel van de Nederlandse vertegenwoordiging in Kopenhagen weer Utrecht binnen, en stapten we enigszins verdwaasd de trein uit.  Door het mooie winterweer en het vooruitzicht op een witte kerst is het misschien makkelijk om de urgentie van klimaatverandering en de teleurstellende uitkomst van de onderhandelingen te vergeten. Maar al zijn we nu een beetje snotterig en stil, onze strijdlust voor een rechtvaardig en toereikend klimaatakkoord is er de afgelopen weken niet minder op geworden. In Oktober beloofde Minister Cramer nog aan JMA dat er geen plan B was voor Kopenhagen, enkel een plan A... Maar nu is het toch plan B geworden met een akkoord zonder bindende regelgeving. Vooral tegenover ons, en alle komende generaties is dit een onverantwoord en laf besluit.

En nu gaan we verder!

JMA zal zich ook in 2010 in gaan zetten voor een beter klimaat beleid, hier in Nederland en samen met Young Friends of the Earth ook op Internationaal gebied.

Doe ook mee met JMA in 2010!

Toen ik gisteren 4 uur lang in de rij stond voor het Bella centrum om naar binnen te komen, had ik niet het gevoel dat de VN ook maar enige interesse had in wat de vele mensen die daar buiten stonden te zeggen hadden. In tegenstelling, ik kreeg sterk het gevoel dat de UN op een passieve manier probeerde idereen te ontmoedigen om naar binnen te gaan, door ons zonder goede verklaring uren in de kou te laten wachten. 

Gelukkig is er in het Klimaforum, de 'People's Climate Summit' ook elke dag een hoop te beleven. Na dat ik had besloten niet langer te wachten in de kou voor het Bella centrum, ging ik naar een lezing van Bill McGibben, een milieukundige die de internationale beweging 350.org heeft opgezet. Daarnaast was er een toespraak van President Mohammed Nasheed van de Maladiven die aangaf dat zijn land zich als doel heeft gesteld om in 2020 'carbon neutral' te zijn. Deze twee mannen zijn een inspiratie, leiders die laten zien hoe het anders kan en moet, en die elke keer weer benadrukken hoe essentieel het is dat iedereen actie onderneemt, hoe groot of klein je als land of als persoon ook bent. 

Vandaag was ik bij een workshop over non-violent communication, waar benadrukt werd hoe belangrijk het is om op een duidelijke manier te communiceren, waarbij je probeert te begrijpen wat de behoeftes van de ander zijn en tegelijkertijd open bent over wat je zelf nodig hebt. 

In de rij voor het Bella centrum had ik niet het gevoel dat ik, of de vele anderen die met mij in de rij stonden, ook maar enige invloed konden uitoefenen op de VN of de staatshoofden die over onze toekomst beslissen. Maar toen Bill McKibben en President Nasheed hun verhaal deden, en toen ik in de workshop over non-violent communication samen met anderen probeerde te definiëren wat het precies is dat we willen en nodig hebben en hoe we dit op een effectieve en respectvolle manier duidelijk kunnen maken aan anderen, realiseerde ik me weer opnieuw hoe belangrijk het is voor iedereen dat je doet wat je kan. In je eigen huis, familie, school of land. Er zijn zoveel mensen over de hele wereld die een positieve verandering teweeg aan het brengen zijn en kleine initiatieven kunnen een heel groot verschil maken!