PvdD: van het Binnenhof naar Brussel
Dinsdag 14 april, tegen een uur of drie, arriveerden Kimo de cameraman) en ik op ‘het plein’ voor het bolwerk van de Tweede Kamer der Staten Generaal, waar het merendeel van de Nederlandse politici staatkundig huishoudt.
Na door detectiepoortjes geleid en gefouilleerd te zijn, werden we aan de voorvrouw van Partij voor de Dieren voor de Europese Parlementsverkiezingen voorgesteld: Natasja Oerlemans. Terwijl we samen naar het Binnenhof lopen, passeren we een protestdemonstratie van de Nederlandse Melkveehouders Vakbond, die met negen Friese koeien nota bene, waarvan zeven drachtig, naar Den Haag getogen zijn om hogere prijzen te bedingen. ‘De melkprijs is inderdaad 40 tot 50 procent gekelderd’, geeft mevr. Oerlemans grief toe, ‘maar nog geen jaar geleden hebben diezelfde boeren, hun lobbyisten en de minister van landbouw (red: Verburg) bij de EU tot op het genânte af gepleit voor uitbreiding van het melkquotum. Dat is toen gelukt, en nu zeuren dat ze te weinig geld voor hun waar krijgen, terwijl ze daar zelf voor gezorgd hebben! Ik vind het belachelijk. De Partij voor de Dieren heeft dit destijds al voorspeld, en bovendien gewezen op de schadelijke gevolgen voor dier, mens en milieu.’
Zo, de toon is gezet, dachten Kimo en ik enigszins overweldigd. Dit is een strijdlustige en strijdvaardige vrouw, die de on- en waanzin in de politiek genadeloos aan de kaak wil stellen. Een vrouw met een missie, zoals men ook wel pleegt te zeggen. Ze bleek zich grondig voorbereid te hebben op het interview, en beschikte over een grote dosis (wetenschappelijk gefundeerde) kennis: feiten, cijfers, vergelijkende onderzoeken, voorspellingen enzovoorts. Haar partij is volgens mevr. Oerlemans de enige echt groene partij, want zelfs GroenLinks, hoewel vele malen groener dan de PVV, het CDA en de VVD, steekt bleek af tegen het felle, heldere groen van de PvdD.
De Partij voor de Dieren beziet de verschillende crisissen die de mensheid en de aarde teisteren – de klimaat-, krediet-, dierziekten-, water-, voedsel- en biodiversiteitscrisis – in samenhang. De lange termijn heeft absoluut prioriteit boven de korte termijn, want onze planeet is letterlijk en figuurlijk onze voedingsbodem. Duurzaamheid, consuminderen, alternatieve energiebronnen (wind, water en zon), internationale solidariteit en minder vlees en zuivel, staan centraal, om onze planeet gezond en vruchtbaar te houden.
Natasja Oerlemans beschouwt zichzelf als een activiste in het hol van de leeuw, een luis in de pels, een klokkenluider – recht tegen de gevestigde orde in, die onmiskenbaar gefaald hebben. Het is ook onze morele verplichting, een moreel beroep, ten opzichte van toekomstige generaties, miljoenen onschuldige dieren en derdewereldlanden, om iets te doen aan al deze problemen. Niet over tien of twintig of dertig jaar, en niet een klein beetje, maar het liefst vandaag nog, een totale ommekeer, een drastische breuk met het verleden. Andere productie- en consumptiepatronen, een andere levensstijl, meer respect voor dier, mens en milieu, zijn hard nodig, onontbeerlijk zelfs! De overheid moet in deze omslag het voortouw nemen, het goede voorbeeld geven, de burger een handje helpen.
