Duurzaamheid tussen neus en lippen door…
Het lijsttrekkersdebat voor de Europese Verkiezingen bij Pauw en Witteman was een overvol kippenhok waar de politici elkaar te pas en te onpas pikten, en dat niet van elkaar pikten! Met de twee presentatoren die af en toe op hoge toon namen kraaiden, om iemand de beurt te geven, en zich verder beperkten tot waarschuwingen als: ‘Niet door mekaar’, ‘Hoho, wacht even’ en ‘Stop, stop!’.
De CDA-er Wim van de Kamp spande de kroon, wat betreft onbeschaamde aantijgingen, kinderachtig gejengel (letterlijk, met een speelgoedmotor, om anderen onverstaanbaar te maken) en een torenhoge eigendunk. Partij voor de Dieren lijsttrekker Natasja Oerlemans kon haar allereerste zin in het programma, over het leed in de bio-industrie, niet eens fatsoenlijk beëindigen of hij betichtte haar er al van ‘vriendjes te zijn met de dierenterroristen’. Zo onterecht, en zo denigrerend, dat ik dacht: die man moeten ze onmiddellijk in de hoek zetten, en hem zijn grote mond drie keer met water en zeep laten wassen.
Sowieso bepaald geen reclame voor de politiek, deze uitzending. Ook als VVD’er Van Baalen eenmaal zijn keel opzette duurde het nooit langer dan een halve minuut of hij kwam aan het woord, goedschiks of kwaadschiks, zodra er ergens ook maar een milliseconde stilte of pauze viel. En anders forceerde hij die wel, door te blijven tetteren met zijn basstem.
Één keer slechts kon Oerlemans aandacht vragen voor de vele crisissen (water-, klimaat-, energie-, honger, biodiversiteit- etc.) die de wereld momenteel of in de nabije toekomst zullen teisteren. De enige reactie kwam van PvdA-er Berman: “Ja, maar vindt u 26 miljoen werklozen dan geen crisis (refererend aan de economische crisis)?”. Waarop ze antwoordde: ‘O jawel, maar dat valt in het niet bij wat ons te wachten staat als we op deze manier doorgaan…’. “Nou”, zei hij, “dat zal allemaal wel meevallen…”
En het geweld barstte weer los over de toetreding van Turkije en de vraag: Europa, groter of kleiner? Conclusie: weinig inhoud, weinig serieus debat over duurzaamheid en onze toekomst. Mevr. Oerlemans zelf vond het een ‘onelinershow’, te veel gefocust op populistische onderwerpen, en niet op de wezenlijke, urgente en dus confronteren uitdagingen en dilemma’s.
